لوله کاروگیت 
لوله کرتیوب 
مخزن 
منهول 
بشکه ایمنی 
نیوجرسی 
فروشگاه 
لولههای پلیاتیلن (HDPE) به دلیل مقاومت بالا در برابر خوردگی، انعطافپذیری عالی و وزن کم، به گزینهای مناسب برای پروژههای زیردریایی و انتقال سیالات در محیطهای دریایی تبدیل شدهاند. از جمله کاربردهای رایج این لولهها در دریا میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
- انتقال آب شور یا شیرین در پروژههای نمکزدایی
- تخلیه پسابهای صنعتی یا شهری در آبهای آزاد
- ورودی و خروجی آب در نیروگاهها و واحدهای صنعتی
- انتقال مواد معدنی یا دوغاب در پروژههای فراساحلی
- خطوط لوله کشی اسکلهها و سکوهای نفتی
- انتقال خطوط فیبر نوری
مزایای استفاده از لوله پلیاتیلن در دریا
1-مقاومت بالا در برابر خوردگی
لولههای پلیاتیلن برخلاف لولههای فلزی، در برابر عوامل خورنده مثل آب شور دریا و گازهای محلول در آب بسیار مقاوم هستند و دچار زنگزدگی نمیشوند.
2-انعطافپذیری بالا
یکی از مهمترین مزایای لوله پلیاتیلن، قابلیت خم شدن بدون شکستگی است که نصب آن را در مسیرهای پرپیچوخم کف دریا آسان میکند.
-3سبکی و سهولت حملونقل
وزن کم این لولهها باعث میشود که انتقال آنها از ساحل به بستر دریا با هزینه و زمان کمتری انجام گیرد.
4-نصب سریع با روشهای شناورسازی
نصب لولههای پلیاتیلن در دریا از طریق روش شناورسازی و فروبردن انجام میشود که نسبت به سایر روشها سادهتر، سریعتر و مقرونبهصرفهتر است.
-5 عمر طولانی
لولههای پلیاتیلن در محیطهای دریایی میتوانند بیش از 50 سال عمر مفید داشته باشند، بدون آنکه دچار آسیبهای جدی شوند.
معایب لوله پلیاتیلن در پروژههای دریایی
با وجود مزایای بسیار، استفاده از لوله پلیاتیلن در دریا بدون چالش نیست:
-1 محدودیت فشار بالا
لولههای پلیاتیلن برای فشارهای بسیار بالا مناسب نیستند و در پروژههای عمیق یا با فشار بالا ممکن است نیاز به تقویت داشته باشند.
-2 نیاز به تجهیزات جوشکاری خاص
اتصال لولههای پلیاتیلن در ابعاد بزرگ نیازمند دستگاههای الکتروفیوژن یا باتفیوژن است که باید توسط تیمهای تخصصی انجام شود.
-3 خطر آسیبهای مکانیکی
در صورت برخورد با اجسام سخت یا کشتیها، لوله ممکن است دچار آسیب مکانیکی شود. لذا نیاز به محافظت و برنامهریزی دقیق در مراحل نصب و بهرهبرداری وجود دارد.
روش شناورسازی و فروبردن لوله پلیاتیلن در دریا
یکی از رایجترین و اثباتشدهترین روشها برای نصب لوله پلیاتیلن در دریا، روش شناورسازی و فروبردن است. این روش که در اغلب پروژههای دریایی استفاده میشود، شامل هفت مرحله کلیدی زیر است:
-1 انتخاب محل مناسب ساخت و اتصال
در ابتدا باید محل مناسبی در ساحل برای مراحل ساخت، اتصال قطعات لوله و بهآباندازی انتخاب شود. این محل باید دارای دسترسی آسان به دریا و فضای کافی برای عملیات باشد.
-2 تدارک منطقه انتقال لوله به دریا
محوطهای برای انتقال لوله از خشکی به دریا آمادهسازی میشود. در صورت لزوم، بستر دریا برای قرارگیری لوله نیز آمادهسازی و تسطیح میشود.
-3 اتصال قطعات به یک خط پیوسته
لولهها در ساحل به روش جوش لب به لب (Butt Fusion) یا الکتروفیوژن به یکدیگر متصل میشوند تا یک خط لوله بلند و یکپارچه ایجاد شود.
-4 نصب وزنههای تعادل
برای اطمینان از فرو رفتن لوله و تثبیت آن در کف دریا، وزنههایی (معمولاً از جنس بتن یا فلز) در فواصل منظم به خط لوله متصل میشود. این مرحله ممکن است همزمان با مرحله بعدی انجام شود.
-5 به آب انداختن لوله
لولهی متصل شده بهآرامی و با کمک ابزارهایی مانند غلطک یا جرثقیلهای متحرک وارد آب میشود و روی سطح آب شناور باقی میماند.
-6 غوطهورسازی در محل مشخص
پس از رسیدن خط لوله به موقعیت نهایی در دریا، با باز کردن شیرهای هوا یا اضافه کردن وزن، لوله به آرامی در عمق تعیینشده غوطهور میشود و روی بستر قرار میگیرد.
-7 اتمام عملیات نصب
در این مرحله، انتقال کامل از ساحل به بستر دریا به پایان میرسد. پس از آن میتوان تستهای فنی (نشتی، فشار، مسیریابی) را برای تأیید کیفیت اجرا انجام داد.
نکات مهم در نصب لوله پلیاتیلن در دریا
- کنترل دمای محیط در زمان جوشکاری برای جلوگیری از افت کیفیت اتصال اهمیت زیادی دارد.
- محاسبات مهندسی دقیق برای تعیین شناوری لوله و میزان وزنههای تعادل ضروری است.
- بازرسی زیرآبی پس از نصب، با کمک دوربین ROV یا غواص برای اطمینان از صحیح بودن موقعیت لوله توصیه میشود.
جمعبندی
استفاده از لوله پلیاتیلن در پروژههای دریایی به دلیل ویژگیهای ممتاز این نوع لوله، به یکی از گزینههای اصلی در صنایع آب، فاضلاب و پتروشیمی تبدیل شده است. روش شناورسازی و فروبردن نیز با سادگی، سرعت بالا و قابلیت اجرا در پروژههای بزرگ، کارآمدترین روش نصب محسوب میشود. با این حال، برای موفقیت پروژه لازم است مراحل مهندسی، طراحی و نصب با دقت کامل و توسط تیمهای حرفهای انجام شود.